Episkop Simeon (Zloković)
 (1951-1990)

 
 Na redovnom zasijedanju Sv.Arhijerejskog sabora SPC 12. juna 1951. god
ine kad je gornjokarlovački Episkop Nikarion izabran za Episkopa sremske eparhije, na mjesto Episkopa gornjkarlovačkog izabran je episkop Simeon, dotadašnji rektor bogoslovije Svetog Save u manastiru Rakovici.
 Episkop Simeon porijeklom je Bokelj iz Bijele,rođen na praznik Blagovijesti 7.aprila 1911.
godine od oca Dušana i majke Anete, kršten imenom Ljubomir.
 Poslije završene osnovne škole u Bijeloj, završava gimnaziju u Herceg-Novom.
Bogosloviju je završio 16. juna 1934. godine na Cetinju a na Bogoslovskom fakultetu je diplomirao 30. juna 1938. godine. Drugi svjetski rat zatekao ga je u Berlinu na post -diplomskim studijima. Tada se vraća u Srbiju gdje se zamonašio u manastiru Rakovici gdje dobija monaško ime Simeon. Potom je 24. aprila 1940. godine postavljen za katihetu Realne gimnazije u Jagodini, gdje je ostao do kraja školske godine. Školske 1940/41. godine počinje da radi kao katiheta u Trećoj muškoj gimnaziji u Beogradu. Svoj vjeroučiteljski posao, obavljao je u beogradskim školama sve dok to državne vlasti nisu zabranile. 1949. godine Srpska pravoslavna crkva povjerava mu veoma tešku i odgovornu dužnost, organiziranje rada Bogoslovije Sv. Save u manastiru Rakovici. U međuvremenu bio je duhovnik crkve Ružice na Kalemegdanu. Na dužnosti Rektora Bogoslovije Sv. Save ostao je do 1951. godine  kada ga je Sveti Arhijerejski Sabor izabrao za Episkopa Eparhije gornjokarlovačke na čijem tronu ostaje sve do svoje smrti 28. novembra 1990. godine u Karlovcu.
 
Hirotonija episkopa Simeona bila je 16/26 jula 1951. koju je obavio patrijarh Vikentije s nekoliko episkopa.
 Hirotoniji Episkopa Simeona prisustvovali su kao gosti Anglikanske i nekih zapadnih crkava i gospodin Dr. Tobijas,
sekretar Ekumenskog savjeta crkava u Ženevi.
 Patrijar Vikentije je u svojoj besjedi tom prilikom istakao «da je ova služba nastavak dosadašnje nastavničke,
samo u proširenom obimu. Dosadašnji duhovni vođa jedne bogoslovije postaje vođom čitave jedne Eparhije, vrlo značajne u Srpskoj pravoslavnoj crkvi, naročito po najtežoj sudbini u ovom ratu. Iako je slična subina pratila ovo vladičanstvo od osnivanja, narod je sačuvao svoje ime i svoju vjeru pravoslavnu. U svojoj prvoj Arhipastirskoj besjedi Episkop Simeon ističe »kako je njegova ličnost sad pomjerena sa čisto školskog na novi plan života, opasan i strm. Zna da će otsad svaku radost doživljavati pomiješanu s gorčinom a svaki uspjeh u velikoj opsnosti od ljudske sujete i samoljubivosti. Moli se Bogu da mu njegova duhovna vlast bude izvor najslađe radosti od požrtvovanja. Najviši zakon crkve Hristove je ljubav. Zakon ljubavi nikad nije pogažen do danas. Ali, priznali ljudi taj zakon ili ne priznali, istorija će i dalje teći po njemu jer samo u ljubavi iščezavaju suprotnosti između rasa i naroda. Zato učeći taj zakon ljubavi i žrtve, mi ćemo ispuniti zadatak života na koji nas poziva Spasitelj naš.
 
Episkop Simeon ustoličen je u Karlovcu 12. avgusta 1951. godine u crkvi Sv. Oca Nikolaja u Karlovcu. Patrijarhov izaslanik je bio Ep.Nikanor.
 Na ustoličenju ep
piskop Simeon ponavlja dijelove svoje besjede sa hirotonije i ponavlja, da je ljubav jedina kadra da zbliži ljude i ništa drugo ne može ih tako zbližiti.
 Episkop Simeon dolazi na tron Eparhije gornjokarlovačke nakon rata,
koji je iza sebe ostavio tragove na životu crkve kao ni jedan do sada od njenog osnutka. Došao je u Eparhiju, nekada najsređeniju, tada razorenu. Došao je u Eparhiju bez Dvora,  došao je u stan bez namještaja. U Eparhiji je zatekao 14 sveštenika. Zatekao je dvadesetak bogoslužbeno sposobih hramova od predratnih 205. Od predratnih pola miliona vjernika u 146 parohija, zatekao je prepolovljen broj. Zatekao je zgarišta, mučilišta, ruševine, zatekao je svoje malo ali uplašeno stado. Episkop Simeon susreće se i sa novonastalom situacijom u odnosu crkva-država sa novim komunističkim režimom, nimalo tolerantnim prema vjerskim osjećanjima bilo kojeg naroda. Rušenje crkava nastavilo se i poslije rata sve do sredine pedesetih godina. Vjekovni hramovi su rušeni i od njihovog Svetog kamena zidani zadružni domovi i domovi kulture. Pored ruševina hramova državna vlast oduzela je crkvi i ono što joj je ostalo od njenih materijalnih dobara .
 U tom periodu bio je težak svaki početak a pogotovo u Arhipastirskom koji je po Božijem Promislu započeo episkop Simeon.
 
Došavši u Eparhiju zatiče svega nekoliko sveštenika,koji su se vratili iz izbjeglištva dok su ostali mučenički stradali sa narodom ove eparhije. Mladi Episkop pun ljubavi i razumijevanja u novonastaloj situaciji započinje svoj Arhipastirski rad na oživljavanju Eparhije gornjokarlovačke. Posebno mjesto u radu episkopa Simeona zauzimaju obilasci parohija, hramova i sveštenika čiji se broj pogotovo mladih sveštenika postepeno povećavao i Arhijerejske posjete narodu. Koristo je svaku priliku da ljude pouči, da ih utvrdi u vjeri, da im ulije ljubav, da ih ohrabri. Pisati o radu Episkopa Simeona koji je ostavio svoj neizbrisivi rad u Eparhiji gornjokarlovačkoj zahtjevao bi posebnu studiju tako ćemo u ovom malom prisjećanju na Njega izdvojiti par isječaka iz besjeda koje čine Njegovo propovjedničko djelovanje.
 
Iz besjede na osvećenju nove crkve u Glini 21. septembra 1963.  (vesnik,344,3. oktobra 1963.) « Ova crkva nije prkos-crkva.Ona je plod ljubavi i odanosti svojoj vjeri i Crkvi. U ovoj crkvi propovedaće se najsvetija načela nauke Hristove: ljubav, mir i dobra volja među ljudima, među braćom, među svim narodima svjeta, djeci istog Oca nebeskog. U njoj ćemo se moliti Bogu za sve nas, za domove vaše, za djecu vašu, za napredak i blagostanje otadzbine naše i za dobro svih ljudi u svem svijetu Božijem «
 Vladika je dodao i jedno upozorenje ne ni prekor ni opomenu.
 «U prirodi uživamo u ljepoti raznovrsnosti njenih, koje raznovrsnosti ipak uvijek čine sklad. Zašto nam onda smeta raznovrsnost i posebnost kod ljudi, naroda i vjera. Zašto mi, kad je u pitanju čovjek, vidimo samo sebe i po sebi mjerimo ljude oko sebe, a ne podnosimo nikakve razlike. Ako kao hrišćani najpre smo pozvani da unosimo duh trpeljivosti i dobre volje u naše odnose među ljudima. I prirodu i ljude stvorio je jedan Bog; zato ne protivimo se volji Božjoj. Jer svi smo djeca Oca i braća u ljubavi»
 
 Osvećenje crkve u Gornjim Dubravama na Sv. Petku 27. oktobra 1972. (pravoslavlje 139. 1. januar 1973.)
 Riječi molitava vaših pradjedova i predaka odjekivale su nekada u starom ovom hramu, ali njegovim stradanjem nisu se ugasile, one su stalno pred Bogom. Otsad će u ovom obnovljenom hramu odjekivati riječi vaših molitava. Kad bi zidine ovog hrama mogle da progovore, čule bi se reči radosti i pojanja, reči obreda krštavanja i večavanja, čuli bi se uzdasi pokajnika i vapaji za pokojnicima. Sve je to bila molitva.
 O kad bi ste vi mogli čuti sve ono što je vašim ocima i precima sačuvalo ovo kamenje, i pevali biste i plakali. Radovali biste se radostima njihovih života. Plakali biste u tugama vaših predaka».
 U Saboru republike Hrvatske na novogodišnjem prijemu 20. februara 1984.godine
 «Mi ovdje živimo jedni sa drugima, nacije i narodnosti, crkve i religiozne demonizacije. Živimo pod istim Božjim suncem kao delovi naše državne zajednice, što nas sve upućuje jedne na druge da bi svako uživao svoju slobodu, bezbednost isačuvao svoj identitet, svoju kulturnu baštinu u okviru svoje nacije i prošlosti»
 
Episkop Simeon je bio veoma plodan crkveni pisac. Pisao je mnoge članke i rasprave. Napisao je mnoge besjede. Dosta njih je objavljeno no isto tako dosta ih je ostalo i neobjavljenih. Tako da ga je Bogoslovski fakultet Srpske pravoslavne crkve, proglasio za svog počasnog doktora. Univerzitet iz Arizone(SAD), dodijelio mu je doktorat iz Filozofije. Prilikom osvećenja obnovljene crkve u Sadilovcu, pod čijim podom leže 463 žrtve spaljne u toj crkvi, Arhijerejski Sabor odlikovao je blaženopočivšeg Episkopa Simeona ordenom Sv.Save I reda.
 Na praznik Sv. Petke 27. oktobra 1990. episkop Simeon posvetio je obnovljeni hram Sv. Petke u Sjeničaku.
 Ispustio je dušu 28. novembra 1990. godine u Karlovcu. Njegovo Preosveštensto Blaženopočivši Episkop Simeon sahranjen je 30. novembra 1990. godine u grobnicu Episkopa Lukijana (Mušickog) na Pravoslavnom groblju Dubovac u Karlovcu. Tokom svog života Episkop Simeon je u svojoj oporuci napisao sledeće »Ukoliko nas Bog pozove pre nego li sagradimo grobnicu, neka budemo sahranjeni u grobnici Episkopa Lukijana Mušickog u Karlovcu. Zadužujemo Eparhiju da nas kasnije prenese u portu manastira Gomirija, koje je Božje delo ali i naš životni krst...»
 Zupokojenu Liturgiju a potom i opelo služili su Preosvećena Gospoda Arhijereji: Episkop raško-prizrenski Gospodin Pavle, Episkop šumadijski Gospodin Sava, Episkop dalmatinski Gospodin Nikolaj i Episkop slavonski Gospodin Lukijan, uz mnogobrojno sveštenstvo iz više eparhija.
 Neka je vječni pokoj našem dragom Episkopu Simeonu i molimo se Bogu za mir njegovoj mučeničkoj duši u Crkvi nebeskoj sa svim ostalim mučenicima stradalne Eparhije gornjokarlovačke.

            


 

    Atanasije Ljubojević
(1688-1712)

Danilo Ljubotina
(1713- 1739)
Pavle Nenadović
(1744-1749)
Danilo Jakšić
(1751-1771)
Josif Stojanović
(1771-1774)
Petar Petrović
(1774-1784)
Jovan Jovanović
(1783-1786)
Genadije Dimović
(1786-1796)
Stevan Blagorodni
ot Avakumović

(1798-1801)
Petar Jovanović
 Blagorodni ot Vidak

(1801-1806)

Mojsije Blagorodni
ot Mioković

(1807-1823)
Lukijan Mušicki
(1828-1837)
Evgenije Jovanović
(1839-1854)
Sergije Kaćanski
(1858-1859)
Petar Jovanović
(1859-1864)
Lukijan Nikolajević
(1865-1872)
Teofan Živković
(1874-1890)
Mihailo Grujić
(1891-1914)
Ilarion Zeremski
(1920-1931)
Maksimilijan Hajdin
(1932-1936)
Sava Trlajić
(1938-1941)
Nikanor Iličić
 (1947-1951)
Nikanor Bogunović
(1991-1999)
Fotije Sladojević
(
2000-2004 )

Gerasim Popović
(2004 -  )

[novosti] [eparhija] [sv.sava gk] [episkop] [istorija] [manastir]
[
publikacije] [adresar] [riznica] [apel] [linkovi]

   
 

Ћирилица

Copyright © 2003 Gornjokarlovačka Eparhija.
Designed by SeRGio