Episkop Danilo Ljubotina
(1713-1739)
fotije-bw.jpg (6513 bytes)

Vladika Danilo naslijedio je mitropolita Atanasija. Ljubotine su porijeklom iz Hercegovine. Iz zapadne Like neko se od Ljubotina preselio u Peroj u Istri, gdje i danas postoji nekoliko kuća ovog prezimena. Danilo se rodio oko 1660. godine u Srpskom polju, selu nedaleko grada Otočca u zapadnoj Lici. Školovao se u Peroju u Istri, gdje je stanovao kod svoje rodbine. Mlad je došao u manastir Gomirje, gdje se i zamonašio. Bio je i starešina ovog manastira. Ranao ga je zapazio vladika Atanasije, pa je sa njim učestvovao u radu Krušedolskog sabora.

Na Krušedolskom saboru 1713. godine izabran je za episkopa gornjokarlovačkog. Od samog početka svog episkopskog rada, nosio se sa velikim nevoljama. Car Karlo Šesti koje je nasljedio Josifa I , na traženje Krušedolskog sabora u ljeto 1713. godine potvrdio je ranije date privilegije. Ali ni ovoga puta privilegije nisu objavljene na području Gornje krajine. Godine 1716. vojna komanda u Gracu naređuje karlovačkom generalu Rabati da se najsavijesnije zalaže za interese rimske crkve. Savjetovano mu je da se uzdržava od nasilja i da pritužbe protiv pravoslavnih Srba najprije ispituje.

Odmah poslije požarevačkog  mira održan je crkvenonarodni sabor u Dalju. Sabor je uputio Beču memorandum, zahtijevajući, između ostalog i poboljšanje prilika u Gornjoj krajini. Još uvijek narod je plaćao desetak katoličkim sveštenicima.

I u ovako teškim prilikama vladika Danilo uspijeva da se održi na visini. Uspijeva i u nastojanju oko gradnje crkava. 1719. godine sagrađena je i nova crkva manastira Gomirja. Koliko se zna, od 1722. do 1730. godine sagrađene su crkve u Širokoj Kuli, u Počitelju u Medku, u Raduču, u Ploči, u podlapači i u Krbavici. U početku vladika Danilo živi u manastiru Gomirju. I Medak i Komogovina sada su u drugoj Eparhiji. Ali godine 1722. sagradio je u Plaškom drvenu kuću i u nju se uselio. U Plaškom je podigao i drvenu crkvicu. Svemu ovome usprotivio se karlovački general, pa je godine 1724. poslao u Plaški posebnu komisiju da ispita vladičin rad. Ali narod je bio uz vladiku pa proteraše komisiju.

Prema novoj deklaraciji od 1734. godine Srbi su morali da svetkuju i velike katoličke praznike. I sveštenstvo i narod ovome su se protivili. Karlovački general Rabata pravio je vladici Danilu smetnje prilikom postavljanja sveštenika. On se žali mitropolitu Vićentiju Jovanoviću kako mu civilne i vojne vlasti ometaju obilaženje eparhije. Mitropolit i crkveni sabor uviđaju da su u zapadnim krajevima prilike najteže. Radi paralisanja rada na uniji godine 1734. osnovana je i sjeverinska eparhija sa sjedištem u Sjeverinu blizu Bjelovara. Prvi i jedini episkop ove eparhije Simeon Filipović mnogo je pretrpeo od propagatora unije. Sjeverinskoj eparhiji bio je pridodat i Žumberak, dio Eparhije gornjokarlovačke.

Za vrijeme vladike Danila dogodila se i seoba pod Arsenijem IV Šakabentom. Poslije smrti episkopa kostajničko-zrinopoljskog Stefana Ljubibratića vladika Danilo dobiva njegovu eparhiju u administraciju.

29. januara 1739. godine umire vladika Danilo. Bio je izdržljiv, neustrašiv i uporan. Iako s malim školskim kvalifikacijama, urođenom inteligencijom i čestitim životom stekao je veliki ugled.

Ratni savjet u Gracu iskoristi je smrt vladike Danila da u Plaški dovede unijatskog vladiku Teofana Pašića. Reskriptom od 28. novembra 1739.godine on je postavljen za episkopa za predele „ od Drave do Jadranskog mora“. 16. decembra iste godine senjski biskup Benconi postavlja ga za svog generalnog vikara na području Like. Karlovački general Herbenštajn naređuje vojnim vlastima da vladiku Teofila svuda lijepo primaju. S proljeća 1741. godine dođe vladika Teofil u Plaški i useli se u episkopski dvor. U pratnji oficira krene on u Liku. Ali narod i sveštenstvo ne htedoše ga primati. U Metku pokušavaju da ga ubiju. Pobijegne iz Like. I gomirski kaluđeri na čelu sa igumanom Rafailom Dobrijevićem odbijaju da ga prime. Iz crkvenog života uklonile su ga i katoličke vlasti pa je umro u nekom manastiru.

Ovo vrijeme ispunjeno je i opštim neprilikama za Srpsku crkvu u Austrougarskoj.

I Ugarska dijeta od 1741. godine na prijedlog plemstva iz ovih krajeva, zaključi da je vjera u opasnosti od „starovjeraca“. Marija Terezija. Pozivajući se na zakon od 1723. godine, naredi da javne službe mogu obavljati samo građani rimokatoličke vjere. Prilike su se nešto popravile 1743. godine kada je carica potvrdila ranije davane privilegije.


 

 Atanasije Ljubojević
(1688-1712)

Pavle Nenadović
(1744-1749)
Danilo Jakšić
(1751-1771)
Josif Stojanović
(1771-1774)
Petar Petrović
(1774-1784)
Jovan Jovanović
(1783-1786)
Genadije Dimović
(1786-1796)
Stevan Blagorodni
ot Avakumović

(1798-1801)
Petar Jovanović
 Blagorodni ot Vidak

(1801-1806)

Mojsije Blagorodni
ot Mioković

(1807-1823)
Lukijan Mušicki
(1828-1837)
Evgenije Jovanović
(1839-1854)
Sergije Kaćanski
(1858-1859)
Petar Jovanović
(1859-1864)
Lukijan Nikolajević
(1865-1872)
Teofan Živković
(1874-1890)
Mihailo Grujić
(1891-1914)
Ilarion Zeremski
(1920-1931)
Maksimilijan Hajdin
(1932-1936)
Sava Trlajić
(1938-1941)
Nikanor Iličić
 (1947-1951)
Simeon Zloković
(1951-1990)
Nikanor Bogunović
(1991-1999)
Fotije Sladojević
(
2000-2004 )

Gerasim Popović
(2004 -  )

[novosti] [eparhija] [sv.sava gk] [episkop] [istorija] [manastir]
[
publikacije] [adresar] [riznica] [apel] [linkovi]

   
 

Ћирилица

Copyright © 2003 Gornjokarlovačka Eparhija.
Designed by SeRGio