IZABRANI TEKSTOVI

U pripremi novo izdanje Martirie
- Izdavačke ustanove Eparhije gornjokarlovačke

Endrju Laut:
Sveti Jovan Damaskin - Tradicija i originalnost u vizantijskoj teologiji.

Ova studija obuhvata tri celine. Prva, „Vera i život“ iznosi podatke o Jovanovom životu i postavlja ih u odgovarajući istorijski kontekst. Potom, raspravlja o tezi da Jovanova misao nije jednostavno oblikovana postojećom tradicijom, već da je ona ta koja je uticala na uobličavanje potonje vizantijske tradicije. Druga i najveća celina, „Vera i logika“ posvećena je Jovanovom izlaganju pravoslavne hrišćanske teologije, posebno u njegovom Istočniku znanja. Poslednja celina, „Vera i slika“ razmatra mesto slike u Jovanovoj teologiji, i to, kako njegovu odbranu postojanja vizuelnih predstava u kontekstu ikonoboračke krize, tako i njegovu upotrebu slikovitog izražavanja u omilijama i bogoslužbenoj poeziji.

Episkop Gerasim posetio Nadbiskupiju riječku

* 22. 02. 2010 god.

Njegovo Prosveštenstvo Episkop gornjokarlovački G. Gerasim u pratnji konzula Republike Srbije u Rijeci, Njegove Ekselencije G. Zorana Milivojevića, paroha parohije I riječke protoprezvitera Miće Kostića i jeromonaha Nauma a na poziv Njegove preuzvišenosti Nadbiskupa i metropolita riječkog monsinjora dr. Ivana Devčića, u ponedeljak 22. februara posetio je riječku nadbiskupiju.

U srdačnom razgovoru kome su prisustvovali i saradnici Nadbiskupa riječkog, monsinjor Ivoslav Linić, rektor katedrale Sv. Vida i monsinjor Nikola Uravić, rektor bogoslovskog sjemeništa ,razgovaralo se o tekućim bogoslovskim temama kao i problemima vezanim za samoproklamovanu makedonsku pravoslavnu crkvu u Rijeci, mogućem dolasku Rimskog episkopa u Srbiju i radu i životu pravoslavnog sveštenstva i vernog naroda Eparhije gornjokarlovačke.

Episkop Gerasim pružio je poticaj boljoj saradnji predloživši organizovanje zajedničkih tribina na kojim bi govorili predstavnici Pravoslavne i Rimokatoličke Crkve.

Ambasador Republike Srbije posetio Episkopa Gerasima

* 18. 02. 2010 god.

Ambasador Republike Srbije u Zagrebu - Njegova Ekselencija g. Stanimir Vukićević, posetio je Episkopa gornjokarlovačkog g. Gerasima u Eparhijskom dvoru u Karlovcu. Cilj ove posete bio je upoznavanje sa stanjem i prilikama u Eparhiji gornjokarlovačkoj kao i iznalaženje novih mogućnosti za kvalitetniju međusobnu saradnju. Ambasador je na ovom sastanku upoznat sa tekućim problemima, prvenstveno sa onima koji se tiču povrata nacionalizirane imovine, obnovom Eparhijskog dvora u Karlovcu, obnovom pojedinih hramova ali i sa opštim stanje u Eparhiji gornjokarlovačkoj.

Evropa zaštitila titulu „Vaseljenski“

Januara 27. 2010 godine, Poslanici Parlamentarne skupštine Saveta Evrope pozvali su turske vlasti "da pruže Pravoslavnom Vaseljenskom Patrijarhu u Konstantinopolju (Istambulu), slobodu da izabere da koristi pridev „Vaseljenski“. Poziv se nalazi i u Rezoluciji 1704 "Sloboda verskih i drugih ljudskih prava ne muslimanske manjine u Turskoj i muslimanske manjine u Trakiji (Istočna Grčka).

U originalnom tekstu rezolucije pripremljenom od francuskog poslanika Mišela Uno, za patrijarha u Konstantinopolju predviđena je formulacija "Grčki Patrijarh u Istanbulu. Međutim, posle intervencije bugarskog poslanika Lučezarija Toševa, koji je tu formulaciju proglasio nevaljanom i ne istorijskom, Parlamentarna Skupština Saveta Evrope izmenila je reč „Grčki“ u „Vaseljenski“ i pozvao turske vlasti da priznaju ovu titulu Konstantinopoljskog Patrijarha.

Takođe, na predlog Toševa, Parlamentarna Skupština Saveta Evrope pozvala je Tursku da utvrde za Konstantinopoljskom katedrom pravo na naziv: "Vaseljenska Patrijaršija u Istanbulu.

Podsećamo da je pre nekoliko meseci u intervju za američku televiziju, Patrijarh Vartolomej je uporedio stanje njegove Patrijaršije u Turskoj sa raspećem na krstu. Takvo poređenje izazvalo negodovanje turskih vlasti, te smatraju takvu izjavu Patrijarha ishitrenom. Međutim, stroga ograničenja prava i mogućnosti patrijaršije, zatvaranje pre 40 godina bogoslovske škole na Halki, ignorisanje turskih vlasti realne situacija Vaseljenske Patrijaršije, pravoslavni svet, nikako ne smatra sadašnje stanje pravoslavlja u Turskoj, normalnim stanjem.

Bogoslov.ru

Lažna slika države kojoj je zločin bio program i cilj
Slavko Goldstein

Hrvatsko suočavanje s traumatskom prošlošću umnogome je kompliciranije, teže i sporije nego u većini europskih zemalja.

Nakon reklamno zamašne najavne kampanje, Jutarnji list je u subotu 6. veljače objavio neveliku fotomonografiju na 104 stranice, s oko 120 snimaka iz razdoblja 1941-1945, pod naslovom “Život u NDH”. Žao mi je što je list u kojem povremeno surađujem objavio takvu knjižicu, ali mi je drago da mi je glavni urednik tog lista, kad sam mu telefonski najavio da o tome želim napisati negativnu kritiku, spremno odgovorio da su mi i za takav tekst stupci Jutarnjeg lista otvoreni.

Naslov knjižice “Život u NDH” neumjesno je pretenciozan, jer “život” podrazumijeva cjelinu (po Anićevu rječniku “stanje bića od rođenja do smrti, ukupnost funkcija”), a izbor fotografija u toj brošuri smišljeno je jednostran, ne pruža cjelovitu sliku, pa nije ni životan, već lažan. Pored toga, svojom se građom odnosi gotovo isključivo na grad Zagreb, suprotno tvrdnji u naslovu da se radi o cijeloj NDH.

Zagreb je na tim slikama preplavljen banketima, proslavama, paradnim mimohodima i raznovrsnim idiličnim prizorima. Poglavnik Pavelić kao “otac domovine” druži se s umilnom djecom nasmijanih lica, sa seljankama u kićenim nošnjama, s odanim vojnicima, dok njegova supruga Marija smjerno skrbi za ratnu siročad. Kultura i sport cvatu, dame su au courant s europskim modnim trendovima, mnoštvo građanstva uživa u svirci vojne glazbe oko paviljona na Zrinjevcu. Ne, niti jedna od tih fotografija nije falsifikat, jer falsifikat se krije u tendencioznoj selekciji, ponegdje i u lažnim tekstovima uz slike. (Na primjer, netočna je tvrdnja na str. 69 da su “najpoznatiji umjetnici tog vremena djelovali u vrijeme NDH”, jer Miroslav Krleža živio je u to vrijeme u Zagrebu, ali nije “djelovao”, Vladimir Nazor, Goran Kovačić, Slavko Kolar i Vjekoslav Afrić otišli su u partizane, Ivan Meštrović, Jozo Kljaković i Krsto Hegedušić bili su u zatvoru itd.)

Ustaški lov na Srbe

Zagreb je prikazan kao grad u ratnom vremenu koji trpi i neke od ratnih posljedica, ali taj se rat događa negdje drugdje, neznano gdje, a ne na gradskim ulicama. Kao da u kolovozu 1941. nije bilo napada iz Botaničkog vrta na postrojbu ustaških sveučilištaraca, u rujnu diverzija na središnju zagrebačku poštu i prepad na njemačke avijatičare u Zvonimirovoj ulici. Kretanje građana bilo je ograničavano redarstvenim satovima, noću je policija masovno hapsila, a danju su vlakovi sa Zagrebačkog zbora (današnjeg Studentskog centra) i sa Zavrtnice otpremali grupe Zagrepčanki i Zagrepčana u logore smrti. U Rakovom potoku i u Dotrščini iza maksimirske šume oružnici i ustaški redarstvenici strijeljali su nasumice odabrane taoce i po Prijekom sudu osuđenike na smrt. To je također bila “zagrebačka svakodnevica” koje u fotomonografiji Jutarnjeg lista nigdje nema, a toj je “svakodnevici” navodno posvećena.

Na stranici 38 nalazi se nevelika slika četvero pripadnika jedne židovske obitelji koji na grudima nose po rasnim zakonima propisani žuti znak. To je jedina od svih 120 fotografija u knjizi koja daje bar nešto naslutiti o genocidnim zločinima ustaške vlasti. U potpisu pod slikom stoji da “većina od njih nije dočekala kraj rata”. Zašto “nije dočekala”, što im se to dogodilo? Jasenovcu nema nigdje ni spomena. Doduše, u kratkom predgovoru knjizi ima nekoliko korektnih rečenica koje općenito govore o sudbini zagrebačkih Židova, ali o sudbini zagrebačkih Srba i Roma sa zagrebačke periferije nigdje ni riječi.

Prvi veliki lov na Srbe u Zagrebu je priređen 5. i 6. srpnja 1941: pokupljeno ih je 2.166, oduzeta im je sva imovina i dijelom su otjerani u Srbiju, a dijelom u logore. Slijedio je prilično dugačak niz sličnih “akcija čišćenja” grada Zagreba koji je tako mijenjao “lik svoje svakodnevice”, o kojoj fotomonografija šuti. Kao da u Zagrebu Srba nikad nije ni bilo.

Samostalni genocid

A na svoj način prešućena su i kozaračka djeca, koja su zaslugom Međunarodnog Crvenog križa i Njemice Dijane Budisavljević dopremljena u Zagreb. Na stranici 51, pored slike male djece s ustaškim znakom na kapama, pod naslovom “Siročad s Kozare”, doslovce piše: “Nakon njemačko-ustaške ofenzive na Kozaru 1942. godine, ostalo je mnogo siročadi. Ustaše su ih dovele u Zagreb i odlučile odgojiti u novom duhu”. Ni riječi o tome da su to bila srpska siročad oteta od njihovih roditelja koji su poubijani ili otjerani na prisilni rad u Njemačku, da je oko 7.000 te djece poubijano ili poumiralo od bolesti i gladi u Staroj Gradiški i da ih je od tih posljedica mnogo stotina poumiralo još i u zagrebačkim bolnicama i domovima.

U već spomenutom uvodnom slovu “Života u NDH” stoji kako se “desetljećima prešućivalo... da se u NDH vodio svakodnevni život u sjeni slova ‘U’...” To je prilično točno, ali nije opravdanje za prešućivanja onoga što se zbivalo sa suprotnim predznakom. “Klin se klinom izbija” kaže narodna poslovica, ali laž se ne izbija pomoću laži, već samo cjelovitom istinom.

Svi europski narodi koji su za vrijeme Drugog svjetskog rata živjeli pod okupacijom ili dominacijom Trećeg Reicha imali su teškoća u suočavanju sa svojom prošlošću iz tog razdoblja. U svim tim zemljama (izuzev Danske) bilo je domaćih ljudi i institucija koje su nacističkom SS-u više ili manje pomagale u vršenju genocidnih zločina, osobito u Holokaustu nad Židovima. Jedino u fašističkoj Rumunjskoj i ustaškoj Hrvatskoj tadašnje domaće vlasti nisu bile samo kolaboranti nacističkom SS-u, već i samostalni organizatori koncentracionih logora i provoditelji genocidnih zločina.

Hrvatski otpor NDH zločinu

U Hrvatskoj, Bosni i Hercegovini to nisu bili masovni zločini samo nad Židovima, već znatno više nad Srbima i još radikalnije nad Romima. A počinjeni su u ime kratkotrajne državne tvorevine koja se kitila hrvatskim imenom. To su traume koje hrvatski javni i duhovni život, u nekim vidovima, opterećuju sve do danas. Posredno, imale su stanovitog utjecaja i na razbuktavanje ratnih sukoba koji su poharali cijelu regiju u posljednjem desetljeću dvadesetog stoljeća. To su dijelom i razlozi što je hrvatsko suočavanje s tom traumatskom prošlošću u mnogome kompliciranije i teče sporije nego u većini europskih zemalja, koje su taj proces dobrim dijelom već apsolvirale i svoje spoznaje ugradile u temelje europskog mira i zajedništva. Utoliko je nužnije da to na primjeren način, u potpunosti i bez ostatka, učini i Hrvatska.

Polazište bi trebalo biti, držim, spoznaja o zločinačkom karakteru NDH. To nije bila normalna država, već država kojoj je zločin genocida (“narodno čistog prostora”) bio program i cilj. U tom je pogledu bila prethodnica nizu ovdašnjih masovnih zločina, koji se također ne smiju prešućivati ni minimalizirati, već ih također treba jasno definirati, po njihovu izvorištu i karakteru, po razmjerima, sličnostima i razlikama.

Istovremeno, držim da je nužno svuda isticati da je u Hrvatskoj uvijek bilo i snažnog otpora tim zločinima, osobito onim početnim pod egidom NDH. To nije nužno samo radi povijesne istine, već i u interesu zdravlja hrvatskog društva i identiteta. U tom pogledu, fotomonografija “Život u NDH” neugodan je promašaj. Naravno da povijest, ako želi biti vjerodostojna, ne smije skrivati niti jednu od prisutnijih komponenti cjelovite istine, pa tako ni građanski život u ratnome Zagrebu 1941-1945. Nijedan od 120 snimaka objavljenih u fotomonografiji ne bih izbacio, iako bih na više mjesta mijenjao tekstove pod slikama.

Otrov za neupućenu djecu

Međutim, dodao bih barem tridesetak fotografija o pustome gradu pod redarstvenim satovima, o noćnim racijama i odvedenim familijama kojih više nema i o opljačkanoj im imovini, o vlakovima koji ih odvode za Jasenovac i Auschwitz. Reproducirao bih jedan plakat o strijeljanju velike grupe talaca i donio barem jednu zornu sliku o stradalnicima, na primjer onu s javno obješenima na kandelabrima u Dubravi.

A naročito, potrudio bih se da fotomonografija sadrži i nekoliko dojmljivih prikaza o otporu što su ga građani Zagreba pružali sveopćem Zlu i time uspostavljali istinsku ravnotežu hrvatskog identiteta koji se tek s takvom cjelovitom bilancom ne mora ustručavati od potpunog suočavanja sa svojom prošlošću.

Fotomonografije kakva je ova, o kojoj je ovdje riječ, teško da mogu direktno utjecati na formiranje izvitoperenih mišljenja o NDH, ali neupućenoj djeci ipak otvaraju prostor da na nogometnim stadionima i Thompsonovim koncertima demonstriraju opći mladenački prkos, uz masovne pozdrave “Za dom spremni”, s podignutim rukama i kićenim ustaškim amblemima, pa i povicima “Ubi, ubi Srbina”. Sve se to može tumačiti i kao zabavna dječja igrarija, ali mene neodoljivo podsjeća na znamenitu scenu u filmu “Kabare”. Lijepa i radosna djeca lirski nježno započinju pjesmu o budućnosti koja pripada njima, da bi intonacija i ritam pjesme, s jednakim refrenom o budućnosti koja “pripada njima”, postepeno prelazili u vojnički marš s vrlo zloslutnim prijetnjama.

Jutarnji list, 10.02.2010. god.

Proslava praznika Svetog save u Karlovcu

* 31. 01. 2010 god.

U navečerje praznika Svetog Save – prvog Arhiepiskopa srpskog, karlovački sveštenici jerej Slaviša Simaković i jerej Goran Slavnić, u hramu Rođenja Presvete Bogorodice u Trebinji služili su večernje bogosluženje. Po završenom bogosluženju djeca iz Trebinje i okolnih mjesta recitirala su pjesme o Svetom Savi a Crkvena Opština Karlovac i Vijeće srpske nacionalne manjine Županije Karlovačke darivali su ih prigodnim poklon-paketićima.

Na sam praznik Svetog Save u hramu Svetog Oca Nikolaja u Karlovcu, Njegovo Preosveštenstvo Episkop gornjokarlovački g. Gerasim služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju. Posle Zaamvone molitve Episkop je prerezao slavki kolač i osvetio slavsko žito. U svojoj besedi Episkop je govorio o značaju Svetoga Save za sav srpski narod te pozvao sve vernike da koračaju putem Savinim, putem Svetosavlja i putem spasenja. I ovom prigodom najmlađi karlovačani su recitovali pjesmice, posle čega su darivani poklonima.

Istoga dana u manastiru Bogorodice Trojeručice u Donjem Budačkom služeno je Večernje bogosluženje, polaznici pravoslavne veronauke iz Osnovne škole Katarine Zrinski u Krnjaku su priredili prigodan program, a krnjački pododbor Prosvjete proslavi je svoju Krsnu Slavu. Po završenom bogosluženju u prostorijama Prosvjete priređena je slavsa trpeza ljubavi.

U nedjelju o Bludnom sinu, 31.01.2010. g. u Zorin-domu u Karlovcu, Crkvena Opština Karlovac i SKD Prosvjeta – pododbor Karlovac, pripremili su Svetosavsku duhovnu akademiju. Svetosavsku besedu govorio je paroh karlovački – jerej Slaviša Simaković a u nastavku vjernici su imali nesvakidašnju priliku slušati duhovnu muziku u izvođenju Pančevačkog srpskog crkvenog pevačkog društva, predvođenog mr. Verom Carina.

Ustoličen srpski Patrijarh

* 23. 01. 2010 god.

Čin ustoličenja novoizabranog Svetejšeg Arhiepiskopa pećkog, Mitropolita beogradsko-karlovačkog i Patrijarha srpskog Gospodina Irineja, izvršen je danas, u subotu, 23. januara 2010. godine, na kraju saborne svete arhijerejske Liturgije u Sabornom svetoarhangelskom hramu u Beogradu. Svetu Arhijerejsku Liturgiju je služio Njegova Svetost Patrijarh srpski G. Irinej uz sasluženje svoje braće Arhijereja, sveštenika i đakona, ali i predstavnika Ruske i Grčke Crkve.

Svetoj Liturgiji su prisustvovali apostolski nuncije g. Orlando Antonini; nadbiskup beogradski g. Stanislav Hočevar; reis-ul-ulema Islamske zajednice Srbije Adem ef. Zilkić; muftija srbijanski Muhamed ef. Jusufspahić; predstavnici Crkava i verskih zajednica u Srbiji; g-đa Slavica Đukić-Dejanović, predsednica Skupštine Republike Srbije; g. Mirko Cvetković, predsednik Vlade Republike Srbije; g. Milorad Dodik, predsednik Vlade Republike Srpske; prestolonaslednik Aleksandar Karađorđević sa suprugom; prof. dr Bogoljub Šijaković, ministar vera u Vladi Srbije; g. Ivica Dačić, ministar unutrašnjih poslova u Vladi Srbije; g. Dragan Đilas, gradonačelnik Beograda; g. Mlađan Đorđević, savetnik Predsednika Republike Srbije; g. Dragan Čurović, državni sekretar u ministarstvu vera Vlade Srbije.

Prilikom predavanja patrijaraških insignija Patrijarhu srpskom G. Irineju, Mitropolit crnogorsko-primorski G. Amfilohije je podsetio na život, podvige i žrtve predhodnih srpskih Patrijaraha. Mitropolit Amfilohije je poželeo Njegovoj Svetosti da bude dostojan naslednik Svetog Save i svih ostalih svojih svetih, dostojnih i časnih prethodnika.

Njegova Svetost Patrijarh srpski G. Irinej je, u pristupnoj besedi, istakao da je današnji dan veliki dan kako za njega lično tako i za našu Crkvu i naš narod, jer je srpski patrijarh uvek predstavljao, pred Bogom i u istoriji punoću svog naroda, deleći sudbinu njegovu, njegove tragedije, ali i njegove radosti. Njegova Svetosti je izjavio da njegovo srce treperi kao list na vetru, da je ustreptalo svešću i saznanjem pred pitanjem da li je dostojan ovog visokog zvanja, počasti i odgovornosti. "Zato se ovog trenutka moja misao usmerava prema Bogu, Spasitelju našem, Arhipastiru Crkve, koji me je dobrotom i milošću Svojom nagradio", istakao je Patrijarh srpski G. Irinej.

Božićna Liturgija u Donjem Budačkom

* 06/07. 01. 2010 god.

Povodom proslave najradosnijeg hrišćanskog praznika Roždestva Hristovog-Božića, Njegovo Preosveštenstvo Episkop gornjokarlovački G. Gerasim služio je Svetu Arhijerejsku Liturgiju u manastiru Bogorodice Trojeručice u Donjem Budačkom uz sasluženje sabrata manastira jeromonaha Nauma i paroha parohije II karlovačke prezvitera Gorana Slavnića.

Na kraju Svete Liturgije pročitana je i božićna poslanica mjestobljustitelja trona patrijaraha srpskih Mitropolita crnogorsko-primorskog Amfilohija u kojoj se naglašava da nas Božić sve i svagda poziva da živimo u bratoljublju , bogoljublju i u jevandjeljskoj skromnosti i da se i ovog Božića sećamo svih nevoljnika, stradalnika i prognanika i svih onih kojima je učinjena bilo kakva nepravda.

Pismo Predsednici Vlade Republike Hrvatske
gđi Jadranki Kosor

* 25. 12. 2009 god.

Poštovana gospođo Kosor,

Ovih dana pred sam Božić, koji je sa pravom nazvan praznik Mira i dobre volje među ljudima, iznenadila nas je i uznemirila vest o osnivanju udruženja građana pod nazivom «Hrvatska pravoslavna zajednica» u Ogulinu.

Na sajtu ove zajednice u osnivanju, prvo što upada u oči je činjenica, da oni bespravno koriste sliku srpskog pravoslavnog manastira Gomirje. Manastir Gomirje su osnovali monasi iz manastira Krke 1600. godine i od tada je on duhovni centar pravoslavnih Srba Gorskog Kotara.

Pored fotografije manastira Gomirje na sajtu ovog udruženja građana u osnivanju, nalazi se i slika jednog od najvećih svetskih naučnika Nikole Tesle (1856-1943), koji je, kao što je dobro poznato, bio sin srpskog pravoslavnog sveštenika iz Smiljana, Milutina Tesle. Kojim putem i iz kojeg razloga su ove fotografije postale zaštitini znak ovog udruženja uopšte nije jasno, pošto oni sami sebe u osnivačkom tekstu nazivaju Hrvatima pravoslavne vere.

Uz ovaj pokušaj prisvajanja ili zadobijanja lažnog identiteta veoma je diskutabilan i naziv «pravoslavni» koji ovo udruženje koristi u svome nazivu. Dužnost nam je da podsetimo da neko postaje pravoslavan, ne biološkim rođenjem nego svetim krštenjem i to iskuljučivo u jednoj od kanonskih i priznatih Pravoslavnih Crkava, što se za pripadnike ovog udruženja ne može sa sigurnošću tvrditi.

Pored gore navedenog, ukazujemo i na činjenicu koja otkriva i pokazuje istorijsko poreklo ovog udruženja u osnivanju, a to je da se ono vezuje za fašističku i ustašku tvorevinu NDH. U NDH je 1942. godine zloglasni Ante Pavelić formirao tzv. «Hrvatsku pravoslavnu crkvu» sa ciljem konačnog uništenja Srba u Hrvatskoj, kao i Srpske Pravoslavne Crkve. Ova činjenica i pozivanje ovog udruženja, na taj najmračniji period novije istorije Hrvatske, izaziva veliku uznemirenost među vernicima i pripadnicima srpske zajednice u Hrvatskoj. Duboko u sećanju srpskog naroda u Hrvatskoj još žive stratišta i jame nevinih, da podsetimo samo na Jadovno, Glinu, kao i na najveći koncentracioni logor u ovom delu Evrope, Jasenovac. Na tim mestima su stradali nevini ljudi samo zato što su bili pripadnici druge vere i druge nacije, a među njima svakako su bili najbrojniji pravoslavni Srbi.

Ako bi ovo udruženje bilo nosilac i zagovornik ideologije iz tog vremena i tog «aveta iz prošlosti» onda je jasno da za mnoge ljude u Hrvatskoj uskoro neće biti mira, već se pre nazire perspektiva tame i zlokobnih vremena, što bi svakako dovelo u pitanje evropsku i demokratsku budućnost Hrvatske.

Zapanjujuća je činjenica da ovo udruženje svoj idnetitet i svoje postojanje u startu temelji na negaciji drugih. To se u konkretnom slučaju odnosi na Srbe i Srpsku Pravoslavnu Crkvu u Hrvatskoj, uprkos činjenici da Srbi vekovima žive na ovom prostorima, te da su oni u mnogim oblastima politike, filosofije, kulture i nauke dali neizmeran doprinos razvoju Republike Hrvatske i tome da ona danas bude na vratima ulaska u demokratske zemlje Evropske Unije.

Ako, bilo pojedinac ili neko udruženje građana, svoje postojanje temelji na negaciji drugog i drugačijeg, onda se to ne može nikako definisati osim kao «duhovni i kulturni terorizam» koji je zabranjen u demokratskoj Evropi. Organizacije sa sličnim programom ne mogu biti zvanično registrovane u evropskim državama. Tako nešto, koliko znamo, propisuje i predviđa Ustav kao i zakoni Republike Hrvatske.

Mi kao predstavnici Srpske Pravoslavne Crkve i služitelji Jevanđelja Hristovog, podsećamo sve, da je Jevanđelje Hristovo Jevanđelje ljubavi. U Jevanđelju oni ljudi, koji kažu da veruju u Boga, a mrze bližnjeg svoga nazivaju se lažnim hrišćanima i njihova vera lažnom verom (1. Jn. 4, 20). Bez obzira kako se mi spolja deklarisali, istinitost svoje vere u Boga proveravamo svojim odnosom prema bližnjima i prema svim ljudima. To znači da bilo kada, ako odstupamo od zakona ljubavi, odstupamo od samog Boga i od zajednice sa Njim, a to je put koji nas ne vodi spasenju već tragediji i zlu.

Poštovana gospođo Kosor, ovo kratko pismo Vam upućujemo sa najboljim namerama, da Vas kao Predsednicu Vlade Republike Hrvatske upoznamo sa pojavom jednog ovakovog udruženja, koje asocira na najmračniji period novije istorije u Hrvatskoj.

Vi ste trenutno po funkciji najodgovorijna ličnost u Republici Hrvatskoj za očuvanje mira, reda i demokratije, pa Vam se obraćamo da svojim autoritetom i vlašću zaštitite pravoslavne Srbe i Srpsku Pravoslavnu Crkvu i njihov kulturni i duhovni identitet, koji preti da bude napadanut, što bi dovelo u pitanje i sam opstanak Srba u Republici Hrvatskoj.

S poštovanjem,

Episkop gornjokarlovački g. Gerasim

Episkop dalmatinski g. Fotije

Dostaviti: 1. Svetom Arh. Sinodu SPC, Beograd, 2. Predsedniku R. Srbije g. Borisu Tadiću, 3. Ministarstvu kulture – Zagreb, 4. Ministartsvu vera R. Srbije, 5. Predsedniku Vlade R. Srpske, 6. SNV – Zagreb, 7. Savetu nacionalnih manjina – Zagreb

Episkop Gerasim: ,,Nekanonsko pravoslavlje – raskoli i sekte“

U izdanju Eparhije gornjokarlovačke - Izdavačke ustanove ,,Martiria“ iz štampe je izašla knjiga Episkopa gornjokarlovačkog g. Gerasima: ,,Nekanonsko pravoslavlje - raskoli i sekte“

Ona obuhvata nešto više od osamdeset savremenih raskolničkih grupa i podgrupa, još dejstvujućih, ali i takvih koji su nestali, ubrzo posle njihovog osnivanja. Autor nam daje kratak pregled istorije, kao i razloge za osnivanje svih tih organizacija, te unutar njih raznih partija i frakcija; istovremeno, opisuje nam i stravičnost raskolničkog mentaliteta kroz besmislenost podela, i njihovu spremnost da uvek, svim raspoloživim sredstvima, ugroze spasenje živih ličnosti.

Ova knjiga predstavlja jedan katalog savremenih raskolničkih organizacija. U njoj su izloženi današnji, različiti apsurdni zahtevi, koji odvajaju ljude od spasonosne zajednice u Crkvi. Svi oni upućuju na reči svetog Kiprijana Kartaginskog, da ne mogu biti sa Bogom oni koji narušavaju jedinstvo Božje Crkve, jer čak i ako su predani da izgore u ognju ili bačeni divljim zverima – za njih to neće biti venac vere, već kazna za verolomstvo, to neće biti slavni kraj blagočestivog podviga, već očajna končina.

Episkop Simeon (Zloković): Besede - knjiga druga

U izdanju Izdavačke kuće Eparhije gornjokarlovačke „Martiria“ a sa blagoslovom Njegovog Preosveštenstva Episkopa gornjokarlovačkog g. Gerasima izašla je druga knjiga beseda Episkopa gornjokarlovačkog Simeona (Zlokovića).

Episkop Simeon ustoličen je u Karlovcu 12. avgusta 1951 godine u hramu Svetog oca Nikolaja. Pored rada na obnavljanju stradalne Eparhije, Episkop Simeon poznat je i kao veoma plodan pisac i besednik. Pisao je mnoge članke i rasprave, a u ovoj drugoj knjizi objavljene su njegove vaskršnje i praznične besede koje će mnogima koji su zainteresovani za ovakav vid besedništava poslužiti kao primer liturgijske besede.

Endru Laut: Izvori hrišćanskog mističnog predanja
(Od Platona do pseudo-Dionisija Areopagita)

U izdanju eparhije gornjokarlovačke – Izdavačke ustanove ,,Martiria“ sa blagoslovom Episkopa gornjokarlovčkog g. Gerasima iz štampe je izašao prevod knjige sa engleskog jezika ,,Izvori hrišćanskog mističnog predanja“ od Endrju Laut-a u tiražu od 1.000 primjeraka.

Deo predgovora: Ova knjiga je nastala od niza preurađenih i preuređenih predavanja na temu ,,Mističko bogoslovlje kod Otaca“ održanih na Bogoslovskom Fakultetu Oksfordskog Univerziteta. Konačni oblik knjige je sačuvao jednu posebnu odliku izvornih predavanja: opsežno citiranje filosofa koji su razmatrani. Namera je bila da se prvobitnim slušaocima pruži neka vrsta osećanja za smisao i viđenje ovih drevnih pisaca i to su najvažniji delovi knjige.

Sadržaj: Uvod; 1.Platon; 2.Filon; 3.Plotin; 4.Origen; 5.Nikejsko Pravoslavlje (Sveti Atanasije Veliki; Sveti Grigorije Niski); 6.Monaški doprinos (Evagrije Pontijski; Makarijanske Omilije; Sveti Dijadoh Fotički); 7.Blaženi Avgustin; 8.Dionisije Areopagit; 9.Patristički misticizam i sv. Jovan od Krsta (Božanski Primrak i Tamna Noć); 10.Mistički Život i Mistično Telo (Platonizam i misticizam; Zajednica Svetih).