            
|
Episkop Simeon
(Zloković)
(1951-1990)
Na redovnom zasijedanju Sv.Arhijerejskog sabora SPC 12. juna 1951. godine
kad je gornjokarlovački Episkop Nikarion izabran za Episkopa sremske
eparhije, na mjesto Episkopa gornjkarlovačkog izabran je episkop Simeon,
dotadašnji rektor bogoslovije Svetog Save u manastiru Rakovici.
Episkop Simeon porijeklom je Bokelj iz Bijele,rođen na praznik
Blagovijesti 7.aprila 1911.
godine
od oca Dušana
i majke Anete,
kršten imenom
Ljubomir.
Poslije završene osnovne škole u Bijeloj, završava gimnaziju u
Herceg-Novom.
Bogosloviju
je završio 16. juna 1934.
godine
na Cetinju a
na Bogoslovskom fakultetu je diplomirao 30.
juna 1938.
godine.
Drugi
svjetski rat zatekao ga je u Berlinu na post -diplomskim studijima.
Tada se vraća u Srbiju gdje se zamonašio u manastiru
Rakovici gdje dobija monaško ime Simeon. Potom je 24. aprila 1940. godine
postavljen za katihetu Realne gimnazije u Jagodini, gdje je ostao do kraja
školske godine. Školske 1940/41. godine počinje da radi kao katiheta u
Trećoj muškoj gimnaziji u Beogradu. Svoj vjeroučiteljski posao, obavljao
je u beogradskim školama sve dok to državne vlasti nisu zabranile. 1949.
godine Srpska pravoslavna crkva povjerava mu veoma tešku i odgovornu
dužnost, organiziranje rada Bogoslovije Sv. Save u manastiru Rakovici. U
međuvremenu bio je duhovnik crkve Ružice na Kalemegdanu. Na dužnosti
Rektora Bogoslovije Sv. Save ostao je do 1951. godine kada ga je Sveti
Arhijerejski Sabor izabrao za Episkopa Eparhije gornjokarlovačke na čijem
tronu ostaje sve do svoje smrti 28. novembra 1990. godine u Karlovcu.
Hirotonija
episkopa
Simeona bila
je 16/26 jula 1951. koju je obavio patrijarh Vikentije s nekoliko
episkopa.
Hirotoniji Episkopa Simeona prisustvovali su kao gosti Anglikanske i
nekih zapadnih crkava i gospodin Dr. Tobijas,
sekretar
Ekumenskog savjeta crkava u Ženevi.
Patrijar Vikentije je u svojoj besjedi tom prilikom istakao «da je ova
služba nastavak dosadašnje nastavničke,
samo u
proširenom obimu.
Dosadašnji duhovni vođa jedne bogoslovije postaje vođom
čitave jedne Eparhije, vrlo značajne u Srpskoj pravoslavnoj crkvi,
naročito po najtežoj sudbini u ovom ratu. Iako je slična subina pratila
ovo vladičanstvo od osnivanja, narod je sačuvao svoje ime i svoju vjeru
pravoslavnu. U svojoj prvoj Arhipastirskoj besjedi Episkop Simeon ističe
»kako je njegova ličnost sad pomjerena sa čisto školskog na novi plan
života, opasan i strm. Zna da će otsad svaku radost doživljavati
pomiješanu s gorčinom a svaki uspjeh u velikoj opsnosti od ljudske sujete
i samoljubivosti.
Moli se Bogu da mu
njegova duhovna vlast bude izvor najslađe radosti od požrtvovanja.
Najviši zakon crkve Hristove je ljubav. Zakon ljubavi
nikad nije pogažen do danas. Ali, priznali ljudi taj zakon ili ne
priznali, istorija će i dalje teći po njemu jer samo u ljubavi iščezavaju
suprotnosti između rasa i naroda. Zato učeći taj zakon ljubavi i žrtve, mi
ćemo ispuniti zadatak života na koji nas poziva Spasitelj naš.
Episkop
Simeon ustoličen je u Karlovcu 12.
avgusta 1951.
godine
u crkvi Sv.
Oca Nikolaja u Karlovcu. Patrijarhov izaslanik je bio Ep.Nikanor.
Na ustoličenju eppiskop
Simeon
ponavlja dijelove svoje besjede sa hirotonije i ponavlja,
da je ljubav
jedina kadra da zbliži ljude i ništa drugo ne može ih tako zbližiti.
Episkop Simeon dolazi na tron Eparhije gornjokarlovačke nakon rata,
koji je iza
sebe ostavio tragove na životu crkve kao ni jedan do sada od njenog
osnutka.
Došao je u Eparhiju, nekada najsređeniju, tada razorenu.
Došao je u Eparhiju bez Dvora, došao je u stan bez namještaja. U Eparhiji
je zatekao 14 sveštenika. Zatekao je dvadesetak bogoslužbeno sposobih
hramova od predratnih 205.
Od predratnih pola
miliona vjernika u 146 parohija,
zatekao je
prepolovljen broj.
Zatekao je zgarišta, mučilišta, ruševine, zatekao je svoje
malo ali uplašeno stado. Episkop Simeon susreće se i sa novonastalom
situacijom u odnosu crkva-država sa novim komunističkim režimom, nimalo
tolerantnim prema vjerskim osjećanjima bilo kojeg naroda.
Rušenje crkava
nastavilo se i poslije rata sve do sredine pedesetih godina.
Vjekovni
hramovi su rušeni i od njihovog Svetog kamena zidani zadružni domovi i
domovi kulture.
Pored ruševina hramova državna vlast oduzela je crkvi i
ono što joj je ostalo od njenih materijalnih dobara .
U tom periodu bio je težak svaki početak a pogotovo u Arhipastirskom koji
je po Božijem Promislu započeo episkop Simeon.
Došavši
u Eparhiju zatiče svega nekoliko sveštenika,koji su se vratili iz
izbjeglištva dok su ostali mučenički stradali sa narodom ove eparhije.
Mladi Episkop pun ljubavi i razumijevanja u novonastaloj situaciji
započinje svoj Arhipastirski rad na oživljavanju Eparhije
gornjokarlovačke. Posebno mjesto u radu episkopa
Simeona zauzimaju obilasci parohija, hramova i sveštenika čiji se broj
pogotovo mladih sveštenika postepeno povećavao i Arhijerejske posjete
narodu. Koristo je svaku priliku da ljude pouči, da ih utvrdi u vjeri, da
im ulije ljubav, da ih ohrabri.
Pisati
o
radu
Episkopa
Simeona
koji
je
ostavio
svoj
neizbrisivi
rad
u
Eparhiji
gornjokarlovačkoj
zahtjevao
bi
posebnu
studiju
tako
ćemo
u
ovom
malom
prisjećanju
na
Njega
izdvojiti
par
isječaka
iz
besjeda
koje
čine
Njegovo
propovjedničko
djelovanje.
Iz
besjede na osvećenju nove crkve u Glini 21. septembra
1963.
(vesnik,344,3.
oktobra
1963.)
«
Ova crkva nije prkos-crkva.Ona je plod ljubavi i odanosti svojoj vjeri i
Crkvi. U
ovoj
crkvi
propovedaće
se
najsvetija
načela
nauke
Hristove:
ljubav,
mir
i
dobra
volja
među
ljudima,
među
braćom,
među
svim
narodima
svjeta,
djeci
istog
Oca
nebeskog.
U
njoj
ćemo se moliti Bogu za sve nas, za domove vaše, za djecu vašu, za napredak
i blagostanje otadzbine naše i za dobro svih ljudi u svem svijetu Božijem
«
Vladika
je dodao i jedno upozorenje ne ni prekor ni opomenu.
«U
prirodi uživamo u ljepoti raznovrsnosti njenih, koje raznovrsnosti ipak
uvijek čine sklad. Zašto nam onda smeta raznovrsnost i posebnost kod
ljudi, naroda i vjera. Zašto mi, kad je u pitanju čovjek, vidimo samo sebe
i po sebi mjerimo ljude oko sebe, a ne podnosimo nikakve razlike. Ako kao
hrišćani najpre smo pozvani da unosimo duh trpeljivosti i dobre volje u
naše odnose među ljudima. I prirodu i ljude stvorio je jedan Bog; zato ne
protivimo se volji Božjoj. Jer svi smo djeca Oca i braća u ljubavi»
Osvećenje
crkve u Gornjim Dubravama na Sv. Petku 27. oktobra
1972. (pravoslavlje 139. 1.
januar
1973.)
Riječi
molitava vaših pradjedova i predaka odjekivale su nekada u starom ovom
hramu, ali njegovim stradanjem nisu se ugasile, one su stalno pred
Bogom.
Otsad će u ovom obnovljenom hramu odjekivati riječi vaših molitava. Kad bi
zidine ovog hrama mogle da progovore, čule bi se reči radosti i pojanja,
reči obreda krštavanja i večavanja, čuli bi se uzdasi pokajnika i vapaji
za pokojnicima. Sve je to bila molitva.
O
kad bi ste vi mogli čuti sve ono što je vašim ocima i precima sačuvalo ovo
kamenje, i pevali biste i plakali. Radovali biste se radostima njihovih
života. Plakali biste u tugama vaših predaka».
U
Saboru republike Hrvatske na novogodišnjem prijemu 20. februara 1984.godine
«Mi
ovdje živimo jedni sa drugima, nacije i narodnosti, crkve i religiozne
demonizacije.
Živimo
pod
istim
Božjim
suncem
kao
delovi
naše
državne
zajednice,
što
nas
sve
upućuje
jedne
na
druge
da
bi
svako
uživao
svoju
slobodu,
bezbednost
isačuvao
svoj
identitet,
svoju
kulturnu
baštinu
u
okviru
svoje
nacije
i
prošlosti»
Episkop
Simeon
je
bio
veoma
plodan
crkveni
pisac.
Pisao je mnoge članke i rasprave. Napisao je mnoge besjede. Dosta njih je
objavljeno no isto tako dosta ih je ostalo i neobjavljenih. Tako da ga je
Bogoslovski fakultet Srpske pravoslavne crkve, proglasio za svog počasnog
doktora. Univerzitet iz Arizone(SAD), dodijelio mu je doktorat iz
Filozofije. Prilikom osvećenja obnovljene crkve u Sadilovcu, pod čijim
podom leže 463 žrtve spaljne u toj crkvi, Arhijerejski Sabor odlikovao je
blaženopočivšeg Episkopa Simeona ordenom Sv.Save I reda.
Na
praznik Sv. Petke 27. oktobra
1990.
episkop
Simeon posvetio je obnovljeni hram Sv. Petke u Sjeničaku.
Ispustio
je dušu 28.
novembra 1990. godine
u
Karlovcu. Njegovo Preosveštensto Blaženopočivši Episkop Simeon sahranjen
je 30. novembra 1990. godine
u
grobnicu Episkopa
Lukijana (Mušickog) na Pravoslavnom groblju Dubovac u Karlovcu. Tokom svog
života Episkop
Simeon je u svojoj oporuci napisao sledeće »Ukoliko nas Bog pozove pre
nego li sagradimo grobnicu, neka budemo sahranjeni u grobnici Episkopa
Lukijana Mušickog u Karlovcu. Zadužujemo Eparhiju da nas kasnije prenese u
portu manastira Gomirija, koje je Božje delo ali i naš životni krst...»
Zupokojenu
Liturgiju a potom i opelo služili su Preosvećena Gospoda Arhijereji:
Episkop raško-prizrenski Gospodin Pavle, Episkop šumadijski Gospodin Sava,
Episkop dalmatinski Gospodin Nikolaj i Episkop slavonski Gospodin Lukijan,
uz mnogobrojno sveštenstvo iz više eparhija.
Neka
je vječni pokoj našem dragom Episkopu Simeonu i molimo se Bogu za mir
njegovoj mučeničkoj duši u Crkvi nebeskoj sa svim ostalim mučenicima
stradalne Eparhije gornjokarlovačke.
|
|
Atanasije
Ljubojević
(1688-1712)
Danilo Ljubotina
(1713- 1739)
Pavle Nenadović
(1744-1749)
Danilo Jakšić
(1751-1771)
Josif Stojanović
(1771-1774)
Petar Petrović
(1774-1784)
Jovan Jovanović
(1783-1786)
Genadije Dimović
(1786-1796)
Stevan Blagorodni
ot Avakumović
(1798-1801)
Petar Jovanović
Blagorodni ot Vidak
(1801-1806)
Mojsije Blagorodni
ot Mioković
(1807-1823)
Lukijan Mušicki
(1828-1837)
Evgenije Jovanović
(1839-1854)
Sergije Kaćanski
(1858-1859)
Petar Jovanović
(1859-1864)
Lukijan Nikolajević
(1865-1872)
Teofan Živković
(1874-1890)
Mihailo Grujić
(1891-1914)
Ilarion Zeremski
(1920-1931)
Maksimilijan Hajdin
(1932-1936)
Sava Trlajić
(1938-1941)
Nikanor Iličić
(1947-1951)
Nikanor Bogunović
(1991-1999)
Fotije Sladojević
(2000-2004 )
Gerasim Popović
(2004
-
) |
